ETIOLOGIA I PATOGENEZA:
Ścięgno Achillesa przenosi bardzo duże obciążenia dlatego jest narażone na szereg mikrourazów, które mogą doprowadzić do
przerwania ciągłości tej struktury.Niemałe znaczenie mają procesy degeneracyjne i zwyrodnieniowe które osłabiają sprężystośc i
elastycznośc ścięgna. Procesy te są nasilone przy małej aktywności fizycznej lub ich braku. Nie ćwiczone czucie prioreceptywne
(głębokie ) powoduje większe prawdopodobieństwo wystąpienia uszkodzenia tego ścięgna i przerwanie jego ciągłości. Także trzeba
pamiętać o prawidłowej rozgrzewce przed planowanym wysiłkiem fizycznym. Staw skokowy jest głównym motorem napędowym
podczas chodu. Tutaj wytwarzanych jest ok 70% energi potrzebnej do prawidłowego chodu dlatego ścięgno Achillesa spęłnia tu
bardzo ważną rolę. Trzeba pamiętac, że częste powtarzające sie mikrourzy tego ścięgna powodują większe prawdopodobieństwo
zerwania tej struktury, bo blizny powstające na tych mikrourazach powodują zmiane elastyczności i mniejszą wytrzymłość tego
ścięgna.

LECZENIE I REHABILITACJA:
Celem operacyjnej rekunstrukcji jest zespolenie rozerwanego ścięgna i odtworzenie jego naturalnej długości .Rehabilitacja zaczyna
się bardzo wcześnie aby zapobiec ewentulnym zrostom tkankowym, przyśpiesza powrót zakresu ruchu oraz dąży się do jak
najszybszej odbudowy siły mięśniowej. Dobrze prowadzona rehabilitacja zmniejsza do minimum możliwośc powrotu urazu szybkie
ale stopniowe usprawnianie powoduje dobre zabliznienie się miejsca zerwania ścięgna. Unika się unieruchamiania stawu
opatrunkami, ponieważ taka procedura niesie za sobą szereg komplikacji:
- zanik mięśniowy
- zła trofika tkanek
- sztywnienie stawu
- zaburzenie ukrwienia
- złe odżywianie chrząstek stawowych
- zaburzenia priorecepcji