PATOGENEZA I ETIOLOGIA:
- Stwardnienie rozsiane jest chorobą ośrodkowego układu nerwowego, która charakteryzuje się uszkodzeniem i rozpadem
osłonek mielinowych OUN (demielinizacja). Osłonki mielinowe pokrywają nerwy zwiększając prędkość i stabilność
biegnących przez nie impulsów nerwowych. Funkcje tą można porównać do izolacji okrywającej przewód elektryczny.
Choroba charakteryzuje się rozsianymi ogniskami demielinizacji. Postępuje przewlekle z okresami rzutów i remisji. Etiologia
tej choroby nie jest dokładnie poznana. Wiadomo, że choroba ma podłoże immunologiczne czyli własny układ odpornościowy
atakuje swoje komórki rozpoznając je jako ciała obce. Badana jest też opcja, jakoby winę za rozregulowanie układu
immunologicznego ponosiły zakażenia wirusowe. Być może istnieje też predyspozycja genetyczna obserwuje się bowiem
występowanie tej choroby rodzinnie. Jest patologią występującą z częstością 30-100 zachorowań na 100 000 mieszkańców.

OBJAWY CHOROBY:
- choroba pojawia się nagle i powoduje osłabienie siły mięśniowej kończyn górnych lub dolnych, zmniejszenie czucia
obwodowego, czasem parestezje, Często 1 objawem jest zapalenie nerwu wzrokowego, dochodzi do oczopląsu i porażenia
mięśni gałkowych, mowa skandowana, spastyczny niedowład kończyn dolnych, zaburzenia funkcji zwieraczy. Nagle
pojawiają się problemy z chodzeniem, osoba zaczyna kuleć, ma problemy z podnoszeniem stopy. Charakterystyczne odruchy
odruchy głębokie , objaw Babińskiego. Choroba może w przeciągu 3-4 lat zrobić z człowieka ciężkiego inwalidę, innym
razem może cofnąć się nawet na 15 lat (okres remisji), dlatego przebieg choroby jest nieprzewidywalny.

LECZENIE:
- leczenie uwzględnia i jest zależne od przebiegu choroby ( okres remisji i rzutu choroby). Oprócz leczenia farmakologicznego
duże znaczenie ma rehabilitacja, która także jest dostosowana do możliwośći i zaawansowania choroby. Mowa tutaj o
szerokim zastosowaniu ćwiczeń ogólnorozwijających oraz przy pomocy sprzętu bloczkowego. Należy wspomnieć o
szkodliwym wpływie przegrzania organizmu oraz działania ciepła na organizm. Duże znaczenie ma terapia psychologiczna,
mająca za zadanie zminimalizowania powstania czynników depresyjnych i psychotycznych. Wsparcie rodziny i najbliższych
oraz dobrze prowdzone leczenie w dużym stopniu minimalizują konsekwencje schorzenia. Należy pamiętać, że nie jest to
choroba śmiertelna, oraz nie zauważa się jej wpływu na długość życia ( oprócz typowo złośliwych przypadków). Jednak życie
z tą choroba bywa naprawde ciężkie a doświadczenia wielu składowych są niespotykane w innych jednostkach
chorobowych.