W pierwszej fazie leczenia udaru mózgowego zabiegi rehabilitacyjne są równoznaczne z intensywną opieką lekarską i pielęgniarską. Szczególną uwagę
wymaga utrzymanie drożności dróg oddechowych i wentylacji płuc oraz wyrównanie zaburzeń krążęnia. Chorzy przytomni mogą mieć problemy w
połykaniu pokarmu i śluzowej wydzieliny z dróg oddechowych, dlatego wymagaja usuwania śluzu. W ostrym okresie ważne jest regularne opróżnianie
pęcherza. Większość odzyskuje kontrolę nad pęcherzem z chwilą rozpoczęcia pionizacji. Troskliwa opieka ma znaczny wpływ na dalszy przebieg
rehabilitacji. Dbałść o czystość ciała, drożność dróg oddechowych, uregulowanie stolca, prawidłowe ułożenie zapobiegające odleżynom, przykurczom
oraz zapaleniu płuc. Okres wczesnej rehabilitacji wiąże się z obniżonym nap mięśniowym i ma na celu stałe pobudzanie aktywności ruchowej kończyn
zdrowych i utrzymanie pełnego zakresu ruchu w kończynach porażonych. Usprawnianie ruchowe rozpoczynamy od mobilizacji zdrowej strony
(poprzez ruchy czynne) i chorej (ruchy bierne). Termin rozpoczęcia usprawniania jest zależny od rodzaju udaru i rozległości uszkodzeń. Większość
autorów przyjmuje dla procesów zakrzepowych i zatorów okres 2-3 dni po udarze i dla udarów krwotocznych 2-3 do 4 tygodni(w zależności od
rozległości wylewu). Uruchamianie rozpoczyna się od siadania w łóżku z podparciem pleców, ćwiczeń zdrowych i porażonych kończyn. Pózniej siad
na łóżku ze spuszczonymi nogami. Jeśli chory utrzymuje pozycje pionową przy dobrym samopoczuciu przez okres 10min możemy przejść z pozycji
siedzącej do stojącej. Dużym utrudnieniem w procesie rehabilitacji jest pojawienie się spastyczności (brak koordynacji nap mięśniowego). W miarę
ustalania się równowagi krążeniowo-oddechowej i stabilizacji objawów neurologicznych wprowadza się nowe elementy usprawniania. Rehabilitacja
jest długa i powolna . Wymaga od chorego dużej cierpliwości i zaangażowania. Każdy nawet najmniejszy postęp usprawniania powinien być
eksponowany przez terapeute ponieważ utwierdza pacjenta w przekonaniu, że jego proces leczenia przebiega prawidłowo. Wielowątkowość i
długofalowość rehabilitacji skupia sie na następujących składowych:
Wczesna rehabilitacja:
- pielęgnacja rehabilitacyjna (zapobieganie odleżynom, przykurczom, urugulowanie pracy pęcherza, zapobieganie zapaleniu płuc, utrzymanie kontaktu z
chorym.
- fizjoterapia (zapobieganie zanikom mięśni i obniżaniu siły, elektrostymulacja, zaopatrzenie ortopedyczne)
- psychoterapia( akceptacja choroby, logopedia, przystosowanie do środowiska, zapobieganie nerwicom)
Mobilizcja czynnościowa:
- ergoterapia (nauka samoobsługi, nauka czynności dnia codziennego, pomoce ortopedyczne, zajęcia plastyczne i warsztatowe)
- fizjoterapia ( cw lokomocyjne, manipulacyjne, kordynacyjne, w wodzie, zabiegi cieplne, muzykoterapia, gry i zabawy sportowe)
- psychoterapia i socjoterapia (Usuwanie zaburzeń gnozji i praksji, przysposobienie do pracy zawodowej).