Należą do poważnych obrażeń, gdyż w różnym stopniu zaburzają one stabilność stawu kolanowego. Wg
Orłowskiego, uszkodzenia te dzielimy na 3 stopnie -lekki, umiarkowany i ciężki. Pierwszy z nich reprezentowany
jest niejako przez lekkie skręcenie kolana, które objawia się przede wszystkim bolesnością, wynikającą z
naciągnięcia torebki, więzadeł i błony maziowej. W stanach tych nie stwierdza się wiotkości kolana. Konieczne jest
więc unieruchomienie podobne jak w wypadku stłuczenia kolana (na okres ok 1 tygodnia). Cięższe urazy w obrębie
kolana są natomiast przyczyną uszkodzeń omawianego aparatu w stopniu umiarkowanym lub ciężkim. Drugi
stopień ciężkości uszkodzenia charakteryzuje już wiotkość stawu kolanowego (niestabilność 1 stopnia) wynikająca
z uszkodzenia większej liczby włókien więzadłowych. Jeszcze większa patologiczna ruchomość stawu kolanowego
występuje w przypadku całkowitego przerwania struktury więzadłowej bądz oderwania przyczepów kostnych (3
stopień uszkodzenia). W zależności od uszkodzenia można mówić o różnych typach powyższej niestabilności i
wyróżnić niestabilność prostą, rotacyjną i kombinowaną. Każdy z tych elementów obejmuje z kolei kilka rodzajów
niestabilności, uwzgłędniając niejako ich kierunek a wszystko to znajduje swój wyraz w odpowiednich objawach
klinicznych. Poza uszkodzeniami 1 stopnia, również i niektóre uszkodzenia 2 stopnia leczone są zachowawczo.
Unieruchomienie trwa wówczas ok 3-4 tygodni, po którym stosuje się jeszcze przedmiot ortopedyczny (stabilizator
kolana) oraz odciąża kończynę przez okres 2-4 tygodni. W części tych uszkodzeń stosuje się również leczenie
czynnościowe (wyciąg szkieletowy na szynie Grucy)- przez okres ok 12-14 tygodni. Trzeci stopień niestabilności
kolana wymaga już raczej leczenia operacyjnego. W tej chwili używa się nowoczesną technikę operacyjną -
artroskopie, która polega na wprowadzeniu do kolana poprzez niewielkie nacięcie kamery z układem optycznym w
celu zobrazowania powstałych uszkodzeń w struktórach wewnątrzstawowych i przeprowadzeniu efektywniejszego
zabiegu rekonstrukcjit tych struktór
Leczenie:
Leczenie przewlekłej niestabilności kolana jest niezwykle trudne a w wielu przypadkach potrzebne jest leczenie
operacyjne. Rekonstrukcje aparatu więzadłowego nie przynoszą jednak powrotu pełnej sprawności a proces
rehabilitacji jest długi i czasochłonny. Powrót do sportu uzależniony jest ilością zerwanych więzadeł, wieku
sportowca oraz przebiegu rehabilitacji. Cały proces usprawniania powinien być przeprowadzany przez
doświadczonych terapeutów ponieważ nawet wzorcowo wykonana operacja może być zniweczona przez
nieodpowiednią rehabilitacje.